18. Bölüm: Teknede İki Adam: “Aşk Kuşkuyla Yaşamaz!”

Önce 17. bölümü okuyunuz.

17. Bölüm: Ölü Evi 

"Nasıl biterse bitsin 
şu anda yapılması gereken bir şeyi yapıyoruz. 

Aşk, kuşkuyla yaşamaz.” 

Nysa’nın gidişinden sonra teknede koyu bir sessizlik hüküm sürerken; Selim Baha deniz gözlüğünü, paletlerini takıp denize atlamış, derinlere doğru yüzüp, gözden kaybolmuştu. Timothy’nin, kayıtlı arşivinde bulunan belgesellerden birini izlemeye başlamasından bir saat sonra Selim döndü, duş aldı, teknenin mutfağında; domates, biber, peynir ve karpuzdan oluşan atıştırmalık tabağını hazırlayarak güvertedeki sehpanın üzerine yerleştirdi, İki bira açtı. Timothy hala izlemeye devam ediyor, konuşmuyor, Selim’in saldırısını bekliyordu. Yine de birasına uzandı, karpuzdan ve peynirden bir dilim alıp ağzına attı. Selim de aynı şeyleri yapıyordu. İkisi de aç karınla tartışma yapmanın doğru olmadığını bilecek kadar tecrübe sahibi insanlardı.

“Başla!” dedi Timothy. Beklemekten sıkılmıştı.

Selim Baha, nerden başlayacağını bilemeyerek sustu. Konuyu açmak için uzun uzun bir şeyler anlatmaya gerek var mıydı? Timothy, zaten her şeyi biliyordu.

“Neden? Bilmezlikten gelme! Tek bir sorum var: Neden?”

17. Bölüm: Ölü Evi

Önce 16. bölümü okuyunuz.

16. Bölüm: Bir Cenaze Töreni 

“Fato teyze söyle de gitsinler artık. 

Kapıyı kapatalım. Başka kimse gelmesin."

Kafe kapalıydı. Ev ve mutfak olarak kullanılan prefabrik binaya birileri girerken birileri çıkıyordu. Maya da içeri girdi. Oturma bölümüne mutfaktan sağa dönülerek giriliyordu. Ailenin salon olarak kullandığı odaya açılıyordu burası. Kapı şu anda ardına kadar açıktı. Odanın duvarları beyaz badanayla kaplanmış, hiçbir şey asılmamıştı, temizdi, fazla eşya yoktu. Odada iki tane eski tip, karşılıklı yerleştirilmiş divan, sağda kafe bahçesini gören pencere önüne konmuş bir tahta masa, masanın etrafında dört siyah plastik sandalye, divanlardan birinin dibinde yüksekçe bir sehpa üstünde tüplü televizyon vardı. Yer; renkli geometrik desenli, kare taşlarla döşenmiş olarak bırakılmış, üzerine bir şey serilmemişti. Salon görevi gören bu odadan şu anda kapısı kapalı başka bir odaya geçiliyordu. Baraka, tren vagonları gibi art arda dizilmiş mutfakla birlikte üç odadan ibaretti. Mutfak, salon-oda, muhtemelen babaya ait olan dipteki oda.  Salon-odanın girişe göre solunda bulunan, arka bahçeye bakan iki kanatlı küçük pencereler şu an açıktı. İçeri girerken mutfak kısmında da arka bahçeye açılan bir kapı görmüştü Maya. “Mutfağın iki girişi var.”

16. Bölüm: Bir Cenaze Töreni

Önce 15. Bölümü Okuyunuz

15. Bölüm: Sarıkent’te İkinci Ölüm 

“Şu Allah’ın belası yerdeki tek dostumu kaybettim. 

Benden başka kimse yoktu hayatında. 

Nasıl oldu bu? Kim yaptı bunu?"

Maya, camiye geldiğinde cenazeye katılan az sayıdaki kalabalığı görünce şaşırmadı. Gelenlerin çoğu kış yaz burada kalan, Selo’yu bilen ama onu yakından tanımayan kişilerdi. Bir kişi hariç. O bir kişi, açık başıyla, tek başına, cami bahçesinin bir köşesinde duruyordu: Şeyda Nur.

Karya-Maya onun yanına gitti, sarıldı. Kadın ağlıyordu: “Şu Allah’ın belası yerdeki tek dostumu kaybettim. Benden başka kimse yoktu hayatında. Nasıl oldu bu? Kim yaptı bunu? Vicdansızlar, ne istediler elin garibinden. Kimseye bir şey yaptığı yoktu. Kendi yağıyla kavrulurdu. Ne ele ne güne karışırdı. Bir tek köpeciği vardı şu hayatta, onu da öldürmüşler. Allah belalarını versin onların, ne istediler ondan. Belki de kaçıp geldiği o kişiler burada da buldu onu. İki gündür bunları düşünmeden duramıyorum.”

“Kimlerden kaçıyordu?” dedi Karya-Maya. O Karya Maya’ydı, buraya gelmeden kılık değiştirmişti.

15. Bölüm: Sarıkent’te İkinci Ölüm

Önce 14. Bölümü Okuyunuz

14. Bölüm: Kuşlu Gölet’in Gizli Sahibi

                                                                         

-Başka arkadaşınız yok mu?

-Var elbette ama biz birbirimizi tercih ediyoruz.

Selim ve Timothy; erkenden kalmış, yüzmüş, kahvaltı etmiş, kahvelerini; geç gelen gazetelerine göz atma zevkini yaşayarak içiyorlardı ki Selim, lokantaların olduğu bölgede bir hareketlenme olduğunu gördü. Timothy’e, “gidip bir bakayım, merak ettim,” diyerek çıktı, yarım saat sonra döndü. Timothy, güneşin yakıcı etkisinden korunmak için içeri kaçmıştı.  “Ne olmuş?” dedi başını tabletinden kaldırmadan.

“Çok acı bir olay daha. Bir kız ölmüş. İntihar etmiş diyorlar. Daha onaltı yaşında.”

“Kim?” Timothy hayretle soruyordu.

“Şu ilerde çalışan kafenin sahibinin kızıymış. İsmi Berra’ymış.”

“Nasıl ölmüş?”

“Babasının av tüfeğin ağzına dayamış ve tetiği çekmiş.” Selim sorulara rapor verir gibi soğukkanlılıkla yanıt verirken, Timothy’nin gözleri giderek daha açılıyor, saçlarını sinirli sinirli eliyle tarıyor, bir yandan kafasını bir sağa bir sola sallıyordu. “Ne zaman olmuş?”

14. Bölüm: Kuşlu Gölet’in Gizli Sahibi

Önce 13. Bölümü Okuyunuz

13. Bölüm: Teknede İki Adam: “Hatırlıyorum!” 

“Niçin yaşamaları gerekiyormuş! 

Beni de buraya bırakmışlar. 

Ben yaşadım da ne oldu?"

Maya, ertesi gün Maya Mor olarak pansiyondan çıktı arabasıyla gölete doğru gitti, arabadan Kali-Maya olarak indi. Uzun bir yürüyüş yaparak önceki geceki olay yerine geldi. İçine düştüğü deliğin ağzı tahta parçaları ve taşlarla kapatılmıştı. Etrafta kimse yoktu. Maya eli belinde, bulunduğu yerden zar zor seçilen ilerideki barakaya doğru yürüdü. Kulübenin kapısı sonuna kadar açıktı, ihtiyatı elden bırakmadan içeri girdi. İçerideki azıcık eşya dağılmış, sağa sola saçılmıştı. Köşede dertop edilmiş çok eski pis bir şilte, yerde yığın halinde duran, betonlaşmış birkaç battaniye, lime lime olmuş birkaç minder, bir tane boş piknik tüpü, birkaç tane tencere ve tabak, içinde bardak, çatal, kaşık olan eskimiş bir kutu, eski bir iki gazete ve dergi vardı. Bir tanesi bir moda dergisiydi. Ve bir kitap vardı ki neredeyse parçalanmış bir kitaptı bu. Maya onu eline alıp, baktı: Mülksüzler. “Vay, vay, vay!” Kim, burada Mülksüzler'i okuyor olabilirdi. Başka bir kitap değil de neden Mülksüzler. Ne garip, diye düşünürken barakaya birinin girdiğini hissetti, hızla döndü, belindeki silahı; sihirli bir nesneymiş gibi elinde belirivermişti.

İşte bu oydu. Önceki günün esrarengiz adamı veya her neyse. Şimdi ışık vardı, evvelsi geceki gibi değildi ortam. Maya onu görebiliyordu. Hayretle soluğunu tuttu. Bu bir insana benziyordu ama…