Önce 10. Bölümü Okuyunuz
Maya, hala Kali- Maya’ydı. Gölete geldiğinde öğle güneşi tam tepesindeydi, çevrede kimse yoktu. Önce bu yabani alana özgü sesleri dinledi. Her mekânın kendine özgü bir sesi vardır. Dinlemeyi bilen kulakların duyduğu seslerdir bunlar. Notalarda, ritimde hatta çalgılarda; saatten saate, mevsimden mevsime göre değişiklikler olsa da, aslında her zaman aynı ezgi söylenir. Oraya özgü bir ezgi. Kulağımızın duymaya alışık olduğu bu ortam-müziğindeki en ufak değişiklikler; o alanda yanlış giden bir şeyler olduğunun işareti de olabilir pekala, ama her zaman değil: “Saldırıya uğradığımda her şey normaldi, kuşlar cıvıldamaya devam ediyordu.”
Maya geçen sefer buranın sesini dinlemişti, ezgi aynıydı ama şu anda ilerideki ağaçların oradan, kuş cıvıltılarından başka sesler de geliyordu kulağına. Maya bunların sürtünme sesi olabileceğini düşündü. Kuru yapraklar üzerinde ilerleyen, hışırtıya benzeyen bu ses, Kali-Maya’ya yılan olasılığını düşündürdü. Burada yılan olsa bile ki mümkündü, bunlar ona zarar vermeyecek bir tür olabilirdi ancak. Yine de, dikkatli olmak gerekir, diye aklına not etti.
10. Bölüm: Münzevi Koyu: Gece Gelen Misafirler
“Birileri burayı
mezarlık olarak kullanmış.”
Maya geçen sefer buranın sesini dinlemişti, ezgi aynıydı ama şu anda ilerideki ağaçların oradan, kuş cıvıltılarından başka sesler de geliyordu kulağına. Maya bunların sürtünme sesi olabileceğini düşündü. Kuru yapraklar üzerinde ilerleyen, hışırtıya benzeyen bu ses, Kali-Maya’ya yılan olasılığını düşündürdü. Burada yılan olsa bile ki mümkündü, bunlar ona zarar vermeyecek bir tür olabilirdi ancak. Yine de, dikkatli olmak gerekir, diye aklına not etti.
